Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
1 / 10 / 2020

Κατά τύχη συνάντησα αυτό το άρθρο: https://www.klik.gr/gr/el/something-2-watch/duo-erotiseis-pou-mono-oi-schizofreneis-kai-oi-idiofuies-mporoun-na-tis-apantisoun/

Παρουσιάζει μια μάσκα που στριφογυρίζει, και σου κάνει δύο ερωτήσεις: αν η μάσκα είναι κυρτή από τη μια πλευρά, και αν τη βλέπεις να γυρίζει προς τα δεξιά. Αν απαντήσεις αρνητικά και στις δύο ερωτήσεις, είσαι απόλυτα υγιής. Αν απαντήσεις αρνητικά σε μία τουλάχιστον ερώτηση ίσως να είσαι σχιζοφρενής, ή ιδιοφυΐα.

Φυσικά, οι περισσότεροι άνθρωποι θα πουν ότι η μάσκα γυρίζει προς τα δεξιά αλλά δεν είναι κυρτή. Οπότε θα δημιουργηθεί η υποψία μες στο μυαλό τους ότι ίσως να μην πηγαίνει κάτι καλά μαζί τους και πρέπει να αναζητήσουν ψυχίατρο.

Τι έγινε, βρε παιδιά; Ακόμα ένα διαφημιστικό κόλπο της Ιεράς Ψυχιατρικής; Δε βγάζουν και πολλά αυτές τις μέρες οι άνθρωποι και είπαν ν’αυξήσουν τον τζίρο;

Αυτό είναι ένα από τα πιο παλιά, βρόμικα κόλπα της Ιεράς Ψυχιατρικής (που δεν διαφέρει και τόσο από την παλιά, κακή Ιερά Εξέταση): να βάζει αμφιβολίες στο μυαλό του άλλου σχετικά με το αν είναι τρελός – σχιζοφρενής, συνήθως – ή όχι.

Συγχρόνως, του λες ότι μόνο οι «ειδικοί» μπορούν να κρίνουν αν είναι καλά, οπότε ό,τι και να πουν είναι απαραιτήτως σωστό, ασχέτως αν ο «ασθενής» αισθάνεσαι καλά ή μη. Είναι για το καλό σου, μπρε, δεν το καταλαβαίνεις;

Βέβαια, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι η σχιζοφρένεια (ψάξ’ το στο Διαδίκτυο και θα δεις). Υπάρχουν κάποιες «γενικές ενδείξεις» που κυμαίνονται από το να βλέπει ο άλλος έντονες παραισθήσεις και να μην ξέρει τι του γίνεται μέχρι να έχει μια διαφορετική κοινωνική συμπεριφορά από τους άλλους ανθρώπους.

Βασικά, η σχιζοφρένεια, σύμφωνα με τους «ειδικούς», είναι ό,τι δεν ξέρουν πώς αλλιώς να κατηγοριοποιήσουν, ή απλά ό,τι τους κατεβαίνει στο κεφάλι. Και, φυσικά, αγνοούν πάντα ότι μπορεί όντως κάτι περίεργο να συμβαίνει, κάτι πέρα από το ότι ο άλλος – ο «ασθενής» – δεν είναι με τα καλά του.

Η σχιζοφρένεια, επιπλέον, είναι ο τέλειος τρόπος για να βγάζεις από τη μέση όποιον δεν σου αρέσει ή δεν συμπεριφέρεται με τον «προβλεπόμενο» τρόπο. Δεν είναι τυχαίο που τόσοι ψυχίατροι συνεργάζονται με την Αστυνομία, τον Στρατό, και τις μυστικές υπηρεσίες. Είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίσεις κάποιον ως «σχιζοφρενή», είναι η πιο απλή απάτη που μπορεί να γίνει· κι αν το επιβεβαιώσει και κάποιος «ειδικός», τότε γίνεται γενική αλήθεια – χωρίς να είναι αλήθεια. Επίσης, είναι πολύ εύκολο να εξαπατήσεις κάποιον ώστε να νομίζει ότι είναι σχιζοφρενής: να νομίζει ότι έχει παραισθήσεις, ότι τον κυνηγάνε, ότι κάτι γενικά δεν πάει καλά μαζί του. Αυτά τα κάνει κάθε μέρα η Ιερά Ψυχιατρική και άλλα σιχαμερά παράσιτα, είτε για οικονομικό όφελος είτε για πολιτικές σκοπιμότητες και κοινωνικό έλεγχο.

Είχα, παλιότερα, γράψει ένα εκτεταμένο άρθρο για όλα τα «καλά» της ψυχιατρικής: αυτό εδώ.

Αλλά δεν είναι ανάγκη να πιστέψεις εμένα που είμαι... «άσχετος» και «απροσάρμοστος». Διάβασε, καλύτερα, το The Myth of Mental Illness του Thomas Szasz.

Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν άρθρα σαν αυτό – https://www.klik.gr/gr/el/something-2-watch/duo-erotiseis-pou-mono-oi-schizofreneis-kai-oi-idiofuies-mporoun-na-tis-apantisoun/ – τα οποία ουσιαστικά προωθούν τις σιχαμερές σαχλαμάρες της Ιεράς Ψυχιατρικής, απλά με αηδιάζει.

Σχιζοφρένεια δεν υπάρχει· είναι φανταστική ασθένεια. Όπως και οι περισσότερες ψυχικές ασθένειες. Η ψυχή δεν αρρωσταίνει· το μόνο που μπορεί να πάθει είναι να παραπλανηθεί. Και συνήθως από «ειδικά» λαμόγια.

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]